" دل به دل راه دارد "...دروغی بیش نیست... از دل به دل ...بیراهه ای بود اگر حتی ....! از خواب ِ نــــاز پریده بودی همین حالا ..تا برهانی ام ...نجاتم دهی...خلاصم کنی ..از این هجوم بیخو

صورتم رو با دست کوچکش گرفت و به سمت خودش برگردوند ...پرسید : " چرا هروقت دلت میگیره شعــــــــــــــــــر میخونی ؟ " کتاب رو بستم و انگشتهای ظریف و کوچکش رو بوسیدم و گفتم : " آ

اول " مرگــــــــــــــــــــــــــ " را پذیرفتم ... بعد .. تو را بوسیدم...!

ساده ترین اتفاق ... تلاقی نگاه هــــــــــــــــا بود ... که چشمانت از آن طفره رفتند ... حالا .. سالهاست که " زندگی" از من طفره میرود ... ومن به رویم نمی آورم ... شاید " مرگـــــــــــــــــــــ

در قمـــــــــــــار عشق ... باید به سیم آخر میزد .. به کوچه علی چپ زد اما ...!

لطفا یکی یادش بماند ..یکی از میان اینهمه که میخواند ...یادش بماند..که من لابلای اینهمه آمدن ها ..منتظر " او "یی بودم که نیامد ...!یکی به " او " ..به " او" یی که حتی دیر هم نیامد ...بگوید ..نیامدی

واین رسم غریبی است .. ما.. اغلب.. دلتنگ کسانی میشویم که.. " فقـــط " .. در عکس ها نفــس می کشند ...! و گوشمان از صدای نفس های بریده وبه شمارش افتادۀ اطرافمیانمان ......... ( پُر است ..یا خالی

من به تو مبتلا شده ام ... واین بیماری را نه " طب ابن سینا" ... نه درمان های منتسب به "شـــــــــرق دور" ... نمی شناسند ..نمی فهمند ... من درپی درمان نیستم ... فقط میخواهم .. "انجمن" ای .. درحما

خواستنی لیلی میشوم ... برای تو .. که دیوانه ترین مجنونی...

وانــــــــــــــــــــــــــــــار دلم ... در یک روز کم آفتاب پاییزی ... در دســــــــــــــــــــــــــــتانش .. ترک میخورد ... دانه هایش که برزمین ریخته اند را به دامن میگیرم ... به انتهای آینه

دخترک پشت میز دقیقه هاست که گم شده ... در سال ها .....! نگاهش به بخار ماسیده فنجان پیش رو گره خورده .. و چشمانش به صدای قدم های تند باران پاییزی ای که ... نمیبارد ! وخودش .. خودش که اینجا نیس

دخترک نگفت " سیــــب " .... لبخند محوی نشاند روی لبانش ... درشتی چشمانش را کمی جمع کرد ... و .. " چیلیک " .. و طاقچه نشین شد ... توی یک قاب ِ نقره ای .. حافظ را از که ازهمسایگی ام ب

سنگی بر شیشۀ نگاهم مینشیند و پیش از آنکه تکه هایش بر گونه ام ببارد ... این صدای خــــــُـــرد شدن قلبم است که بر بودنم طنین می اندازد ... . صدایی در هوا می پیچد : " قــهــــوۀ چشمان تو شــــک

طعم ِ خرمالو نشسته در دهانم .... و دست هایم انگار از ملاقاتی طولانی در سیبری .. بازگشته اند ... آینه تشخیص م نمیدهد ...! ونمیداند کدامین تصویرم را باید به من بازگرداند ...؟! زمین

من برفراز همه مزارهای جهان ایستاده ام.... درجستجوی قبر گمشده خویش.. درپی یافتن جغرافیایی ازاین کره خاکی که ن

آن تکه .. از گیسوانم را .. که دور فنجــــــان .. چیـــــدم ... ........چیــــــــــــــ ــــــــــ ـــــــ ـــــــ د م .....!