عداوت....

دخت ِ آذر بود ...

اما ..

هیـــــــــــــچ کسی را سزاوار سوختن نمیدانست...

پس به دندانهای اســـــــــــــــیدی ِ خاکستر ِ غروب ِ آخرین

سه شنبه سال

نسپردش ..!

و نه به دست آب ..

و نه در گیســـوی بـــــــــــــاد ...

او ..

" عداوت " را ..

در دل همان کویری کاشت که زادگاهش بود....

تا هـــــــــــــــــــــرگز ..

برسر راه هیـــــــــــــــــــچ رهگذر دیگری...

سبــــــــــــز نشود !

سنبله اما....

خوب میدانست کجای گلوی آتش را به عداوت بفشارد که

بسوزاندش....

آتش را !